Fuglar har eit veldefinert sovnemønster kalla enihjerneskall-sovning, som gjer at dei kan hvile ein halvdelen av hjernen av gongen. Denne tilpasningen lar dei vere våkne og responsive til omgjevinga mens dei sover – ein viktig overlevelseseigenskap for fuglar som må vakte for rovdyre eller våkne raskt for å finne mat.
Fuglar går òg inn i ein dypare sovnestad kalla bølgesovning. I denne fasen rostar dei typisk på ein gren eller ein anna heve sittested, og held seg relativt stille og mindre medviten om omgjevinga.